Mustafa Zenginsoy

Kişisel Hayatım

Hayatımın merkezinde ailem var. 1991 yılında İstanbul’da doğdum. Bugün dönüp baktığımda eşimle kurduğumuz hayat ve kızımla paylaştığımız anlar benim en sağlam referansım. Ailemle vakit geçirmekten gerçekten keyif alıyorum; bu düzen bana denge, motivasyon ve sakinlik katıyor. Baba olduktan sonra bazı şeyler insanın kafasında kendiliğinden yerine oturuyor: daha planlı oluyorsun, daha fazla sorumluluk alıyorsun. İş ciddiyse hâlâ sabırsızım ama bunun nedeni basit; yarım iş bana göre iş değil.

Dışarıdan bakıldığında teknik, net ve mesafeli görünebilirim. Ama işin arka planında duygusal bir taraf da var. Bazen tek bir fotoğraf karesi, bazen sessiz bir araba sürüşü, bazen de “şu sistemi bir daha elden geçireyim” düşüncesi… Kafamı en çok çalışırken, üretirken ve bir şeyleri iyileştirirken dinlendirebiliyorum. Garip ama gerçek.

Pendik’te yaşıyorum. Şehir karmaşasıyla aram fena değildir; çünkü karmaşık görünen şeylerle ilgilenmeyi seviyorum. Evde bizimle birlikte yaşayan bir de kedimiz var; o da bu düzenin sessiz ama önemli bir parçası, Cookies. Bende ise hiç kaybolmayan “bozuk bir şey gördüm, dayanamadım” refleksi hâlâ aktif. Hayat kısa; sevilen insanlar ve iyi kurulmuş sistemler insanın ömrüne gerçekten iyi geliyor. 

Fotoğraf benim için “anı durdurma” meselesi. Normalde kimsenin fark etmediği mikro detayları görmek. Bir karıncanın dünyasına bakmak gibi. O anı yakaladığında, her şey susuyor. Yakaladığım anları görmek istersen Benim Gözlerimden Dünya Instagram sayfamı ziyaret edebilirsin.

Sıkı bir Formula 1 hayranıyımdır. Formula 1'de sadece arabalar dönmüyor; strateji, lastik seçimi, kaos anları ve güncellemeler akıyor. Kaos varsa, orada bir plan vardır. O planı görmek keyifli.

Maket ve diorama tarafında ise iş tamamen gerçekliğe yakınlık. Küçük ölçekte, büyük detaylar. Belki de bu yüzden hoşuma gidiyor.

Meraklıyım, sabırsızım, çözüm odaklıyım.
Bozuk bir şey görürsem dayanamaz, tamir ederim.
Sorun çözerim.
Sistemi kurar, geliştirir, bırakmam.

Ve evet…
Bazen gerçekten çözüm kapatıp açınca gelir.

Mesleki Hayatım

Bilgi teknolojileri benim için bir meslekten öte, net şekilde bir yaşam tarzı. Çocuklukta başlayan merak, yıllar içinde kurcalamaya; kurcalama da çözmeye dönüştü. Bir problem varsa, önce dalarım. Dokümantasyon sonra gelir. Deneme–yanılma benim doğamda var; çünkü bazı şeyler sadece sahada öğrenilir.

15 yılı aşkın süredir aktif olarak sektördeyim. Yazılım, donanım, ağ, sunucu, süreç yönetimi… Hepsi bir bütün benim için. ITIL yaklaşımıyla çalışırım ama gerektiğinde sahaya iner, kabloyu da takarım, sistemi de ayağa kaldırırım. “Bu benim işim değil” cümlesi sözlüğümde yoktur.

Bir projede “tamam oldu” dediğim bir an pek olmaz. Çünkü her sistem geliştirilebilir. Daha güvenli, daha hızlı, daha sade hâle getirilebilir. Zaten genelde duyduğum cümle şudur:

“Teşekkür ederiz, bunu ancak sen yapardın.”

Bu cümle hâlâ motive ediyor.

Teknoloji benim için hem oyun alanı hem meslek. 2005 yılında arkadaşımın bilgisayarına, bilgisayar açıkken kendi harddiskimi takıp diski yakmam bu ilişkinin özetidir. Sonuç? Yeni disk aldım, sistemi kurdum, yanan diskten verileri kurtardım. O gün şunu öğrendim:
Bozarsan öğrenirsin, öğrenirsen düzeltirsin.

Teknolojiyle kurduğum bu ilişki zamanla görsel üretime de taşındı. Drone ve fotoğraf benim için sadece estetik bir uğraş değil; planlama, açı, ışık, zamanlama ve risk yönetimi demek. Havadan bakmak, yerde fark edilmeyeni görmekle aynı mantıkta çalışıyor. Doğru açı, doğru an ve doğru ayar bir araya gelmezse sonuç da tatmin etmez.

Fotoğraf ve drone çekimlerinde de yaklaşımım aynı: önce sahayı anlamak, sonra en sade ve en net sonucu üretmek. İster bir sistem kurulumu olsun ister havadan bir kare; ikisinde de hedef, karmaşayı sadeleştirmek ve anlamlı bir çıktı elde etmek.

Bugün en çok kurcaladığım alan yapay zeka. Çünkü sınırları belli değil. Aynı bir problem gibi: doğru soruyu sorarsan, doğru çıktıyı alırsın. Yanlış sorarsan… kapat aç, tekrar dene.